پيامبر گرامى اسلام (ص) در وصف حضرت قائم (ع) فرمود:او ظاهر و باطن امامان است.(1)يعنى آن حضرت آشكاركننده علوم ظاهر و باطن است كه خداوند متعال به پيامبر و امامان (ع) عطا فرموده و مظهر تمام كمالات و شؤون آنان است. اميرالؤمنين (ع) فرمود:اى كميل هيچ علمى نيست مگر اين كه من افتتاح كننده آنم و هيچ چيزى نيست، مگر اين كه قائم آن را به پايان مى رساند(2) با اين ويژگى هاكه براى حضرت در روايات آمده، تغييرات و تحوَلات در دوران ظهور، بى نظير است. در روايتى است وقتى حضرت ظهور مى كند، خداوند در گوش ها و چشم هاى شيعيان، به اندازه چهار فرسخ قوت مى دهد و به كمال مى رساند و آنان با حضرت تكلم مى كنند و سخنان يكديگر را مى شنوند.(3) علاوه بر اين در روايت ديگرى است كه در زمان قائم (ع)مؤمن در مشرق، برادر خود را در مغرب مى بيند و بالعكس (4) بحث كامل شدن عقول بندگان و ظهور تمام علم و دانش در دوران ظهور نيز در روايات است. (5)
 1.کمال الدين ج1 ص 281

2.مكيال المكارم ج1 ص 117.

3.نجم الثاقب باب سوم

4.همان

5.بحار الانوار ج52 ص 326.

 

وسعت بينائي و شنوائي اصحاب حضرت مهدي (عج).

در كافي روايت شده از امام صادق (ع) كه فرمود: وقتي قائم ما خروج مي كند خداوند قوت مي دهد در گوشها و چشمهاي شيعيان ما تا اينكه ميان ايشان و قائم (ع) به قدر چهار فرسخ فاصله است پس با ايشان سخن مي گويد و ايشان مي شنوند و نظر مي كنند به سوي آن جناب.

در كتاب غيبت، فضل بن شاذان از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: در زمان قائم (ع) مؤمن در مشرق است هر آينه مي بيند برادر خود را كه در مغرب است و همچنين آنكه در مغرب است مي بيند برادر خود را كه در مشرق است.

در روايت ديگري از امام باقر (ع) آمده است كه فرمود:

«هنگامي كه قائم ما (عج) قيام كند، دست شريفش را بر سر بندگان گذارد و خردهاي آنها را گرد آورد و رشـــدهاي آنها راكامل گرداند و خداوند بر وسعت بينائي و شنوائي آنها مي افزايد و در ميان قائم (عج) و آنها مانع و سدي نمي ماند. هر وقت حضرت بخواهد با آنها سخن بگويد، آنها هر كجا باشند، مي شنوند و آنها هر كجا كه هستند نگاه مي كنند و او را در اقامتگاه خود مي بينند.

 

رشد عقلي و تكميل عقول مردم به بركت وجود آن حضرت.

امام موسي بن جعفر (ع) فرمود: خداوند بر مردم دو حجت دارد، حجت ظاهره و حجت باطنه، حجت ظاهره رسولان و پيغمبران و امامان هستند و حجت باطنه عقول. [1]

امام صادق (ع) فرمود: «علم، بيست و هفت حرف است.  تمام آنچه پيامبران تا امروز آورده‌اند، فقط دو حرف از علم است هنگامي كه قائم ما قيام كند، بيست و پنج حرف باقي مانده را خارج ساخته در ميان مردم پخش مي كند. [2]

 

گسترش علوم تا حدي مي شود كه «مؤمن ازعلم برادر مؤمنش بي نياز مي شود.» [3]

امام محمدباقر (ع) فرمود:

«إذا قام قائمنا وضع الله يده علي رئوس العباد فجمع بها عقولهم و كملت به احلامهم.»

«هنگامي كه قائم ما قيام كند، خداوند دستش را بر سربندگان مي گذارد. و بدان وسيله عقلهاي آنها را جمع و رشد آنها را كامل مي كند. [4]

[1] -بحار الانوار ، ج 1/137

[2] - بحار الانوار ، ج 52/336

[3] - ميكائيل المكارم ، ج 1/236

[4] -اصول كافي ج 1/25

ويژگي بيست و دوم:

وضع زمين تغيير مي يابد با زياد شدن باران و گياه و درختان و ميوه‌ها و ساير نعمتها.

سوره ابراهيم آيه 48: «يوم تبدل الارض غير الارض.»

«نعماني» روايت كرده از «كعب» كه مهدي (ع) چنين كند و مراد تبديل صورت زمين است در

عهد آن حضرت. صاحب «كشف الغمه» از رسول خدا (ص) روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:

«تتنعم امتي في رمن المهدي نعمه لم يتنعموا مثلها قط يرسل الله السماء عليهم مدراراً، و لا تدع الارض شيئاً من نباتها الا اخرجته.» [1]

«متنعم مي شوند امت من در زمان مهدي (ع) به نعمتي كه هرگز مانند آن متنعم نشده بودند، آسمان برايشان مي بارد باران پي در پي و ذخيره نمي كند زمين چيزي از گياهان خود را.»

ويژگي بيست و يكم:

زمين گنجها و ذخيره هائي را كه در او پنهان شده بيرون مي ريزد.

در «كمال الدين» آمده كه خداوند در شب معراج به پيامبر (ص) فرمود: كه از براي او (حضرت قائم‌(ع)) ظاهر مي كنم گنجها و ذخيره‌ها را به مشــيت خود، و در جـــاي ديگر مي فرمايد شمش هاي طلا و نقره‌ روي زمين مي ماند و كسي رغبت نمي كند كه چيزي از آن بردارد. [1]

حضرت بقيه الله (عج) خطاب به مردم مي فرمايد:

«تعالوا الي ما قطعتم فيه الارحام، و سفكتم فيه الدماء، و ركبتم فيه محارم الله، فيعطي شيئاً لم يعطه احدكان قبله.»

«بيائيد به سوي آنچه كه براي آن قطع رحم كرديد، خونها ريختيد، و مرتكب گناهان شديد! آنگاه آنچنان عطاياي كلان به آنها مي دهد كه هرگز در تاريخ بشري سابقه نداشته است. [2]

ويژگي بيستم:

زنده شدن جمعي از مردگان و آمدن در ركاب آن حضرت.

مفضل از امام صادق (ع) روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

«وقـــتي قائم آل محمد قيام مي كند بيست و هفت نفر از پشت كعبه (ياكوفه) مبعوث مي شوند، و بيست و پنج نفر از قوم موسي كه به حق قضاوت مي كنند و حاكم به حق و عدالتند و هفت نفر از اصحاب كهف، و يوشع وصي موسي، و مؤمن آل فرعون، و سلمان فارسي و ابودجانه انصاري، و مالك اشتر، از انصار آن جناب خواهند بود. [1]

ويژگي نوزدهم:

رفتن وحشت و نفرت از ميان حيوانات و انسان و بر طرف شدن دشمني.

امير المؤمنين (ع) مي فرمايد: «يملك المهدي مشارق الأرض و مغاربها، و ترعي الشاه و الذئب في مكان واحد، و يلعب الصبيان بالحيات و العقارب و لا تضرهم بشيء، و يذهب الشر  و يبقي الخير.»

حضرت مهدي (عج) شرق و غرب جهان را تحت سيطره خود در آورد، گرگ و گوسفند در يك مكان زندگي كنند، كودكان خردسال با مارها و گژدمها بازي كنند و آسيبي به آنها نرسد. شر از جهان رخت بربندد و تنها خير باقي بماند.»[1]

ويژگي هفدهم:

فرشتگان و جن در لشگر حضرت مهدي (عج).

«كامل الزياره» و «غيبت نعماني» روايت شده ازامام صادق (ع) كه فرمود: فرود مي‌آيند بر او 13313 فرشته.

ابوبصير مي گويد: به امام عرض كردم، همه اينها فرشته‌اند؟!

حضرت فرمود: آري.

1-تمام فرشتگاني كه با حضرت نوح (ع) در كشتي بودند.

2-تمام فرشتگاني كه هنگام افكندن ابراهيم (ع) در ميان آتش با او بودند.

3-تمام فرشتگاني كه هنگام شكافتن دريا براي بني اسرائيل با موسي بودند.

4-تمام فرشتگاني كه هنگام عروج عيسي (ع) با او بودند.

5-چهار هزار فرشته (مسومين) كه با پيغمبر (ص) بودند.

6- هزار فرشته (مردفين)

7-  313  فرشته‌اي كه در جنگ بدر حضور داشتند.

8-و هم چنين چهار هزار فرشته‌اي كه روز عاشورا براي ياري امام حسين (ع) از آسمان فرود آمده و اجازه پيكار نيافتند.

تمامي اين فرشتگان هم اكنون در روي زمين در انتظار قيام قائم تا روز ظهور هستند. [1]

ويژگي شانزدهم:

سايه انداختن «ابري سفيد» بر سر مبارك حضرت مهدي (عج)  .

رسول اكرم مي فرمايد: «يظهر في آخر الزمان، علي رأسه غمامه بيضاء تظله من الشمس. فيها ملك ينادي بلسان عربي فصيح: هذا المهدي فاتبعوه.»

«در آخر الزمان ظهور مي كند،‌ ابر سفيدي و بالاي سرش حركت مي كند و در برابر خورشيد به وجود مقدسش سايه مي اندازد. از ميان ابر فرشته بانگ بر مي آورد: اين مهدي است، ازاو پيروي كنيد.

ويژگي پانزدهم:

ظهور مصحف اميرالمؤمنين (ع) كه بعد از وفات رسول خدا (ص) جمع نمود.

مصحف همان قرآني است كه علي ابن ابيطالب جمع آوري نمود بدون تغيير و تبديل پس آنرا پنهان نمود تا آنكه به دست امام زمان ظاهر شود و مردم مأمور شوند آنرا بخوانند و حفظ نمايند. ...

ويژگي چهاردهم:

كند شدن سرعت زمين و سماوات.

شيخ مفيد از ابي بصير و ايشان از حضرت امام باقر(ع) در مورد سير و سلوك حضرت قائم (ع) در حديثي طولاني مي فرمايد:

«و يأمر الله الفلك في زمانه فيبطي دورانه حتي يكون اليوم في ايام كعشره من ايامكم، و الشهر كعشره اشهر، و السنه كعشره من سنيكم»

«خداوند در عهد او به چرخ گردون فرمان مي دهد كه آرامتر بگردد، كه مقدار يك روز در روزگار او معادل 10 روز از روزهاي شما باشد و هر ماهي به مقدار 10 ماه و هر سالي به مقدار 10 سال از سال‌هاي شما باشد.

رواي پرسيد دانشمندان مي گويند: اگر گردش فلك تغيير يابد تباه مي شود! فرمود: آن سخن ملحدان است اما مسلمانها راهي به اين حرفها ندارد، خداوند براي رسول اكرم (ص) ماه را شكافت (شق القمر)، و پيش از او براي (يوشع بن نون)خورشيد را برگردانيد (ردالشمس) و از دراز شدن روزهاي قيامت خبر داد كه هر روزش به مقدار هزار سال از سال‌هاي دنياست. [1]



--------------------------------------------------------------------------------

[1] - بحار الانوار ، ج 52-33-339-374

 

ويژگي سيزدهم:

نداي آسماني از ديگر خصائص آن حضرت درهنگام ظهور است.

قرآن در آيه شريفه سوره ق (آيه 41 و 42) مي فرمايد:

«و استمع يوم يناد المناد من مكان قريب. يوم يسمعون الصيحه بالحق ذالك يوم الخروج.»

ويژگي دوازدهم:

ظهور آيات غريبه و علامات آسماني و زميني براي ظهور آن سرور كه براي تولد و ظهور هيچ حجتي نشده .

«سزيهم آياتنا في الآفاق و في انفسهم حتي يتبين لهم أنه الحق…» [1]

«به زودي نشانه‌هاي خود را در اطراف جهان و در درون جانشان به آنها نشان مي دهيم تا آشكار گردد كه او حق است.»

ويژگي يازدهم:

در پشت آن حضرت علامتي است .

مثل علامت پشت مبارك رسول خدا (ص) كه آن را ختم نبوت گويند و شايد در آن جناب اشاره به ختم وصايت باشد. [1]در حديثي از اميرمؤمنان (ع) مي خوانيم: «مهدي ديدگاني مشكي، موهائي پرپشت،  چهره‌اي چون ماه تابان، پيشاني باز و درخشان، خالي (برگونه راست) و نشاني (چون مهر نبوت در ميان دو  كتف) دارد. [2]

ويژگي دهم:
نبودن بيعت اجدي از جباران و ستمگران برگردن حضرت مهدي (عج).
در كتاب «اعلام الوري» روايت شده از حضرت امام حسن (ع) كه فرمودند: احدي از ما نيست مگر آنكه واقع مي شود در گردن او بيعتي از طاغيان زمان خود، مگر قائمي كه عيسي بن مريم پشت سر او نماز مي گذارد.
در «كمال الدين» از امام صادق (ع) آمده كه فرمود: صاحب اين امر مستور مي شود ولادتش از اين خلق تا اينكه وقتي خروج مي كند بيعتي در گردن او نباشد. (1)

ويژگي نهم:
عدم معاشرت با كفار و منافقين و فساق، به جهت خوف و تقيه و مدارات با آنها و منزل نكردن در منازل ايشان .
چنانچه همه حجتهاي خداوند پيش از بعثت و بعد از آن بلكه در ايام عزلت و غيبت خود داشتند و مؤالفت مي كردند بلكه مناكحت و مزاوجت از طرفين داشتند و سالها با فاسق منافقي حتي مثل مروان نماز مي كردند، و مردم زمان دست‌هايي را مي بوسيدند كه فرمودند اگر توانايي داشتيم قطع مي نموديم، و روز ماه رمضان افطار كردند و امثال اين مصيبتها را ديدند، و خداي متعال از روز ولادت حضرت مهدي (عج) آن عزيز را نگاهداشت و تا كنون دست ظالمي بدامنش نرسيده و با كافر و منافقي مصاحبت ننموده از منازلشان كناره گرفته و از حقي به جهت خوف يا مدارات دست نكشيده است. «و ذالك فضل الله يؤتيه من يشاء»

ويژگي هشتم:
يكي از خصوصياتي كه هيچ يك از ائمه ديگر آن را دارا نبودند بحث و فلسفه غيبت است به جز انبياء سلف.
غيبت او از روز ولادت و سپرده شدن به روح القدس و تربيت شدن درعالم نور و فضاي قدس مي باشد.
غابت شدن امام دوازدهم از نظرها، به دو مرحله تقسيم مي شود: مرحله كوتاه مدت (غيبت صغري) و مرحله دراز مدت (غيبت كبري) غيبت اول، از دو جهت محدود بود: از جهت زماني و از جهت شعاعي.

ويژگي هفتم:

ختم وصايت و حجت در روي زمين به دست حضرت مهدي (عج ) است.

احمد بن عياش در كتاب «مقتضب» از سلمان فارسي روايت كرده كه گفت‌: وارد شدم بر رسول خدا (ص) چون حضرت نظر كرد به من فرمود:‌ اي سلمان، خداوند عز و جل مبعوث نكرد پيغمبري را و نه رسولـي را مگر آنكه قرار دا د براي او دوازده نقيب، گفتم يا رسول الله همانا من شناخته‌ام اينرا از اهل كتابين (يهود و نصاري) فرمود: اي سلمان آيا شناختي دوازده نقيب مرا كه خداوند   برگزيد ايشان را براي امامت بعد از من؟ گفتم خدا و رسول او داناترند.

پس حضرت ذكر فرمودند مبدأ خلقت خود و علي و فاطمه و حسن و حسين و نه امام ( از ذريه حسين) صلوات الله عليهم و فضل و معرفت ايشان را.

 

ويژگي ششم:
خصوصيات مهدي در اديان آخرالزمان
همه اديان معقتدند در عصر آخرالزمان بشر فطرتاً در رابطه با اخلاق و امور معنوي در سير نزولي به سر مي برد و خود به تنهايي نمي تواند به اين انحطاط پايان بخشد مگراين كه يك شخصيت آسماني بلند پايه كه از مبدأ وحي سرچشمه مي گيرد ظهور كند و جهان را از تاريكي، جهل، ظلم و هرج و مرج حاكم رهايي بخشد. در واقع پيروان مذاهب مختلف همگي قائل به اين امر هستند كه جهان در انتظار استقرار حكومت عدل الهي به سر مي برد و پس از بروز نشانه‌‌هاي ظهور مي توان در انتظار سيطره آن حكومت الهي در جهان شد كه بشر در سايه‌اش به امن و امان دست خواهد يافت.
همچنين در اخبار اهل بيت عصمت و طهارت (ع) آمده است:

ويژگي پنجم:
نام و لقب‌هاي حضرت مهدي (ع)
سفير بر حق خدا حضرت مهدي موعود، هم نام حضرت رسول اكرم (ص) مي باشند و آن حضرت به هشتاد و اندي نام و القاب بيشتر خوانده شده است كه هر يك از نام‌ها بيانگر مقامات عاليه آن حضرت مي باشد از جمله برخي از نام‌ها و لقب‌هاي حضرت مهدي عبارتند از:

ويژگي چهارم

براي مهدي (عج) خانه ايست كه آن را بيت الحمد مي گويند.

امام باقر (ع) قبل از تولد امام زمان (ع) خصوصيات آن خانه و حتي نامش رامعرفي كرده است امام در اينباره فرمود:

ان لصاحب هذا الامه يقال له : بيت الحمد ، فيه سراج يزهر منذ يوم ولد الي ان يقوم بالسيف لما يطلقا [1]

((براي صاحب اين امر خانه ايست كه به آن ((بيت  الحمد )) گفته مي شود و در آنجا چراغي هست كه از روز ولادت آن حضرت روشن است. اين چراغ هرگز خاموش نمي شود تا روزي كه محبت خدا با شمشير قيام كند)).

ويژگي سوم:
در روز ولادت آن بزرگوار است .
 دو ملك آن جناب را بردند به سرا پرده عرش و خطاب حقتعالي به او كه مرحبا بتو اي بنده من كه تو را خلق كرده‌ام براي ياري دين خود و اظهار امر شريعت خود و توئي هدايت يافته بندگان من  ، قسم بذات خود كه به اطاعت تو ثواب مي دهم و نافرماني تو عتاب مي كنم مردم را و به سبب شفاعت و هدايت تو بندگان را مي‌آمرزم و به مخالفت تو ايشان را عقاب مي كنم.

ويژگي دوم:

شرافت نسب است  .

و حضرت مهدي (عج) شرافت نسب همه آباء طاهرين خود را كه نسبشان اشرف انساب است دارا مي باشد. نسبش از طرف مادر به قياصره روم و منتهي مي شود به جناب شمعون الصفا و حتي حضرت عيسي (ع) كه منتهي شود به بسياري از انبياء و اوصياء (ع). و نام مادر آن بزرگوار به مليكا، سوسن ،  صيقل، ريحانه، خمط و حكيمه نيز ملقب شده است

 

ويژگي اول:
ويژگي آن حضرت امتياز نور ظل و شبح آن جناب است .
در عالم اظله بين انوار ائمه (ع) ايشان ممتازند از انوار انبياء و مرسلين و ملائكه مقربين.
از امير المؤمنين (ع) روايت شده كه رسول خدا (ص) فرمودند: چون مرا به آسمان بردند، پروردگارم جل جلاله به من وحي كرد و فرمود اي محمد براستي من يك نظري به زمين كردم و تو را پيغمبر نمودم و از نام خودم براي تو نامي انتخاب كردم ، من محمودم و تو محمدي، پس دوباره نظري افكندم و علي را در آن برگزيدم و او را وصي تو و خليفه تو و شوهر دختر تو و پدر فرزندان تو نمودم و براي او هم نامي از نامهاي خود انتخاب كردم من علي اعلايم و او علي است و فاطمه و حس و حسين را از نور شما آفريدم.