ای دو سه تا کوچه زما دورتر
نغمه تو از همه پرشورتر

کاش که این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ما می شدی
مایه آسایه ما می شدی

هر که به دیدار تو نائل شود
یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه من را عطشی دست داد


نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامش جان من است
نامه تو خط امان من است

ای نگه ات خواستگه آفتاب
بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز زچشم ترم
تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما

الا که راز خدایی.....


الا که راز خدایی، خدا کند که بیایی
تو نور غیب نمایی، خدا کند که بیایی
شب فراق تو جانا خدا کند به سرآید
سرآید و تو برآیی، خدا کند که بیایی
دمی که بی تو سر آید خدا کند که نیاید
الا که هستی مایی، خدا کند که بیایی
فسرده غنچه گلها فتاده عقده به دلها
تو دست عقده گشایی، خدا کند که بیایی
ز چهره پرده بر افکن به ظلم شعله در افکن
تو دست عدل خدایی، خدا کند که بیایی
نظام هر دو جهانی امام عصر و زمانی
یگانه راهنمایی، خدا کند که بیایی
تو مشعری عرفاتی، تو زمزمی تو فراتی
تو رمز آب بقایی، خدا کند که بیایی
دل مدینه شکسته حرم به راه نشسته
تو مروه ای تو صفایی، خدا کند که بیایی
به سینه ها تو سروری به دیده ها همه نوری
به دردها تو دوایی، خدا کند که بیایی
ترا به حضرت زهرا، بیا ز غیبت کبری
دگر بس است جدایی، خدا کند که بیایی



<<سزد ز غصه بمیرم من ، ز درد و غربت و تنهائی

همیشه ذکر فرج دارم ، ولی چرا تو نمی آیی؟>>


اللهم عجل لولیک الفرج

به نام او...
سلام براوكه ماهيان قرمزتنگ بلوربه اميد آمدنش
سرود آزادي مي خوانند.تو را سطر به سطر مي نويسيم
و واژه به واژه دنبالت مي گردم تا تمام دلتنگي هايمان را
به تو بگوييم.گر چه هنوز دل به پاي عشق مي سوزد
اما عاشق روي تواييم همچنان مانده در وصف عشقت
ومنتظر تا بيايي وما را از بيابانهاي تاريك گمراهي به
زيبايي زندگي هدايت كني.مهديا! عاشقانه تورا مي سرايم
وخسته تر از موجي تنها سر به آستان عشقت مي سايم
با ما بگو از كدامين ستاره به زمين فرود مي آيي وچه
وقت دلهايمان را از عشق مي انباري ......
نمي دانم كدام حس غريب ما را ازهم جدا مي كند وبه
سوي تو مي كشاند .نفس هايمان سنگين است ونگاهمان
غبار گرفته و هر لحظه چشمانمان باراني است.نمي دانيم
چه مي خواهيم، اين غم دوريت ما را آشفته كرده وهر
لحظه فكر اين كه چرا نمي آيي قلبمان را مي فشارد.
سايه مرگ بر سرمان نشسته وهر لحظه برنزديكي
با توخطي از معصيت فاصله مي اندازد.
آقا جان با اين بالهاي شكسته همه اميدمان به آن دمي است
كه جان مي دهيم وتورا مي بينيم.ولي اين داغ بردلمان مانده
كه اي كاش كاري هم برايت مي كرديم تا تو نيز ما را
با كلامي آسوده كني .اي كاش مي شنيديم كلامي را
كه از لبان زيبايت مي تراود.
ما همه منتظرت هستيم اي ولي زمان تا آخرين لحظه

ضمن تشکر از محمد آقای گزمه

برای او که فکر کنم کمی دیر کرده


دوباره شنبه شد ولی به در نگاه میکنم

ولی دوباره روز بعد کمی گناه میکنم

دلم گرفته می شود دوشنبه ها بدون تو

گلایه از ستاره و طلوع ماه میکنم

ضمن تشکر از فرستنده مطلب محمد آقای گزمه

چرا درباره غيبت كتابى نمى‏نويسى؟

شيخ طوسى (ره) به واسطه، از مشايخ اهل قم نقل فرموده كه: على ‏بن‏الحسين، پدر شيخ صدوق، دخترعموى خود را به همسرى گرفت و از او فرزندى پيدا نكرد لذا نامه نوشت‏ به ابوالقاسم حسين بن روح (ره) كه از حضرت ولى عصر(عج) بخواهد كه دعا بفرمايد تا خداوند، فرزندانى فقيه، روزى او فرمايد. پس جواب آمد كه تو از اين زن داراى فرزند نمى‏شوى و زود باشد كه جاريه‏اى ديلميه را مالك شوى كه دو فرزند فقيه، از او نصيب تو گردد. و بعد سه فرزند خداوند به او عطا فرمود يكى محمد - صدوق معروف - و ديگر حسين كه اين دو برادر دو فقيه ماهر بودند و رواياتى حفظ داشتند كه ديگران، از اهل قم، حفظ نداشتند و ديگر برادر آنها به نام حسن كه فرزند وسط به شمار مى‏رفت و سرگرم به عبادت و زهد بود ولى از فقه بهره‏اى نداشت. محمد بن سوره قمى مى‏گويد: هر گاه آن دو فرزند فقيه و بزرگ ابن بابويه روايتى را نقل مى‏كردند مردم از حفظ آن دو تعجب مى‏كردند و مى‏گفتند اين مرتبه و حالت، امتيازى براى شما دو نفر است كه به بركت دعاى امام (عج) نصيب شما شده و اين مطلب در ميان اهل قم مستفيض و شايع بود. (1)

اميد سبز
 

چرا به هنگام شنيدن نام قائم (عج) برمي‌خيزيم؟

هنگامى كه «دعبل خزاعى» اشعار خود را در محضر امام هشتم عليه السلام خواند، چون از بقية اللَّه و قيام شكوه‏مند آن حضرت ياد كرد، امام رضا عليه السلام از جاى برخاست و دست مباركش را بر سر نهاد و در برابر نام حضرت ولى عصر(عج) تواضع نمود و براى فرجش دعا كرد.(1) از امام صادق عليه السلام سؤال شد كه چرا به هنگام شنيدن نام «قائم» لازم است برخيزيم؟ فرمود:

براى آن حضرت غيبت طولانى است و اين لقب يادآور دولت حقه آن حضرت و ابراز تأسف بر غربت اوست. و لذا آن حضرت از شدّت محبت و مرحمتى كه به دوستانش دارد، به هر كسى كه حضرتش را با اين لقب ياد كند، نگاه محبت‏آميز مى‏كند. از تجليل و تعظيم آن حضرت است كه هر بنده خاضعى در مقابل صاحب (عصر) خود، هنگامى كه مولاى بزرگوارش به سوى او بنگرد از جاى برخيزد، پس بايد برخيزد و تعجيل در امر فرج مولايش را از خداوند منان مسئلت بنمايد.(2)

پي‌نوشت‌ها:

1. التسترى، قاموس الرجال، ح 4، ص 290.

2. منتخب الاثر، ص 506.